تبليغاتX
درهم پیچیده
 یک شعر فی البداهه
چند وقت پیش بود اگه درست یادم باشه مرداد ماه پارسال که توی چت روم از سر بی حوصلگی با بچه ها یه بازی راه انداختیم شبیه عمو زنجیر باف فقط قرار بود آخرش که گفتیم با صدای چی و اسم رو گفتن با اسم اون حیوون یه شعر بداهه بگیم وقطی نوبت بازی به من افتاد گفتن با صدای سوسک یه شعر بداهه ی جالب گفتم که هنوز یادمه:
سوسک سیاه نازنین
بیا بریم به زیر زمین
با مورچه ها بازی کنیم
با هم بریم به مدرسه
درس بخو نیم
شعر بخونیم
بزرگ بشیم
چت بکنیم
با کارتای اینتر نتی بابامونو بد بخت بکنیم
من ام بدم تو ام بدی
|+|نویسنده امین در چهارشنبه بیست و یکم تیر 1385 و ساعت 14:33  
 عطر گل سرخ
                                   به نام دوست که هر چه می کشم از اوست

            ۰۰۰ چند سال پیش (هدود ۲۰۰ تا ۲۰۰۰۰۰ سال گزشته) به علت عدم اصتفاده ی ناسحیح از مسرف برق و آب معدنی، بیماری بسیار محلک و خترناکی در موجودی عجیب الخلغه به نام آدم پدیدار شد که از جمله عوارز این بیماری ایجاد این بشر N میلیارد نفری (خودمونو می گم) است.

            این بیماری از جمله ی صرتان های بد خیم ویروسی است که به علت زکام شدن سلول های عاطفی انسان پدید می آید.  این بیماری مرگ آور و زندگی ساذ که گاهی شعرا از آن به عنوان استعشاق، تشعشق،عاشقیت و یا همون عشق یاد می کنند، امروذه به دلایلی همچون اصتفاده از ادکلن، مترو و کولر گاذی کمتر در بین مردم رواج دارد  ولی بعظی از شعرای فلک زده که دور از این هیاهو کنار چشمه در باغ انار سهراب سیر می کنن هنوذ از این بیماری رنج می برند.  یکی از این خاک به گور برده ها منم که بیش از ۴۰ بار عآشغ شدم، بد نیست بدونین که هر ۴۰ دفعه رو عآشغ یه نفر شدم ،  حالا با این وزعیت شما انتضار دارین املای من خوب هم باشه؟!؟ 

|+|نویسنده اهمد در دوشنبه نوزدهم تیر 1385 و ساعت 17:19  
 یک ناهید رویا

باز هم درسينه ام گل كرده آهي رهگذر
                     
سوختم در آتش سرد نگاهي رهگذر

زير مشت سرخ پاييزان منم آوار زرد
                   
در كوير دل نمي رويد گياهي رهگذر

شب، شب بوران و كوتاه است ديوار اميد
                
نيست جز تيغ برهنه سر پناهي رهگذر

يك نفس با من بمان و يك هزاره غم بخوان
                     
از كتابي آسماني در نگاهي رهگذر

در دو سمت فاصله با طنز تلخي بين ما
               
بركه مي گويد غم ماهي به ماهي رهگذر

 

با دل غمديده ي من فال حافظ مي زند
                  
اين سر شوريده در اعماق چاهي رهگذر

« راست مي گويي كه اين شب حسرتي بي روزن است»
                    
مانده يك ناهيد رؤيا تا پگاهي رهگذر

كوله بارت را ببر اين دردها، اين اشكها
                    
باز هم اينجا بيا گاهي به گاهي رهگذر

                                                     خلیل شفیعی                     

                                                     وبلاگ شاعر

|+|نویسنده ترانه در شنبه هفدهم تیر 1385 و ساعت 12:13